Essaouira is een leuke stad vol ondernemende creatievelingen. Naast winkels vol traditionele Berberkunst vind je er kunstgalerijen en koffietentjes met echt lekkere koffie. Wij maken een rondje langs de binnenmuren van de stad en bezoeken de mellah, de voormalige Joodse wijk die zonder toeristische winkeltjes nog een oorspronkelijke sfeer heeft.

Hoewel Essaouira een lokaal ziekenhuis heeft, zoeken veel bewoners van de stad als zij iets mankeren hun toevlucht bij de kruidendokter. Als ik een kruidenwinkel binnenstap zakken mijn voeten weg in een dikke laag schillen van heel veel nootjes en peulen. Het is er donker en de wanden en het plafond worden volledig bedekt met enorme bossen gedroogde kruiden. Een intens stoffige kruidige geur beneemt me de adem. De etiketten op de vele plastic potten met speciale kruidenmengsels laten zien dat voor ieder fysiek of mentaal probleem wel een heilzaam theetje te trekken is.

We bivakkeren ruim 20 kilometer verderop in Sidi Kaouki en zoeken ons favoriete plekje bovenop de kaap. Het is zo druk in het dorp dat campers rijendik geparkeerd staan langs de buitenmuren van de twee overvolle campings. Maar op de kaap is het rustig. Je moet een vrij lang stenig pad volgen waarmee je een lekke band riskeert, maar als je dat trotseert heb je een prachtige plek met fantastisch uitzicht. De zon laat zich regelmatig even zien maar er zijn dagen dat het veel regent en één nacht stormt het zo dat ik droom dat we samen met een deel van de klif naar beneden vallen. De zee heeft overdag witte schuimkloppen en in de verte versluiert een zeemist de horizon. Maar als de zon ondergaat kleurt de lucht magisch roze rood en oranje. Het wordt een week van luieren en veel lezen. Shwiya Shwiya.

Voor ons vertrek naar het zuiden, richting Agadir, bezoeken we Diabat een piepklein gehucht aan de kust, zo’n 5 kilometer van Essaouira. Er staat een oud fort in de duinen dat voor een groot deel verdwenen is in het zand, een echt zandkasteel dus. Het zijn de ruïnes van het Dar Sultan Paleis dat in een ver verleden dienst deed als verblijf van de gouverneur van de regio rondom Mogador, de oude naam van Essaouira. Hij woonde er met zijn familie, zijn bijvrouwen en een kleine hofhouding. Het paleis had een ontvangstzaal, privé- vertrekken, een dakterras met uitzicht op de zee en de duinen en opslagruimtes voor graan, wapens en handelswaar. Nu zien we nog resten van muren, bogen en een toren en heb je wel wat fantasie nodig om je het leven in dit zandkasteel voor te stellen.

Fantasie hebben ze genoeg in het dorp Diabat. In de zomer van 1969 maakte Jimmy Hendrix een korte reis naar Marokko en verbleef hij 11 dagen in Essaouira. Het verhaal gaat dat hij het dorp Diabat wilde kopen en dat de ruïnes van het paleis hem inspireerden bij het schrijven van het nummer ‘Castles made of Sand’. Het nummer kwam twee jaar voordat hij Essaouira bezocht uit en waarschijnlijk is Jimmy nooit in Diabat geweest, maar het dorp trekt nu bezoekers met een Jimmy Hendrix café. Er wordt muziek van Mariah Carey gedraaid, Jimmy zou zich in zijn graf omdraaien. Wij treffen er twee Franse filosofen die naast een munttheetje hun liefde voor Spinoza met ons delen.