Van de Todra kloof rijden we naar de Dades Vallei.  Het wordt een mooie rit door de vallei met kleine bergdorpen waar het leven zo zijn kalme gangetje gaat. Men is er gewend geraakt aan een komen en gaan van busjes met toeristen die het geërodeerde landschap bij de ‘Monkeyfingers’  komen bewonderen. Wij vinden er aan het eind van de middag een prachtige plek om te overnachten. ‘s Ochtends dalen we een stukje af voor een beter zicht op de rivier en de rode rotswand vol wonderlijke pilaren die recht uit de helling omhoog steken. Ze staan in groepjes bij elkaar, zijn rond en knobbelig en sommigen lopen taps toe, alsof reusachtige handen met uitgestrekte vingers vanuit het gesteente omhoog komen. Een flinke klauterpartij tussen deze bijzondere rotsformaties zit er even niet in omdat ik thuis voor ons vertrek heel onhandig mijn kleine teen brak. Maar het is helemaal goed zo. Ik geniet van de stilte, van het licht dat weerkaatst op de takken en de witte stammen van de populieren die bij de rivier groeien, van de rivier die nu na de winterse regen lekker stroomt en de akkertjes in de vallei voedt, van het zachte ochtendzonnetje en de koele frisse berglucht waardoor je vanzelf dieper gaat ademhalen.