De kust bij het strand van Bordeira, vlakbij Carrepateira is spectaculair. De golven slaan hier met een enorme kracht tegen de hoge rotsachtige kliffen waarbij witte bruisende waterbommen uiteenspatten en een gordijn van nevel sissend langs de rotsen omhoog komt. De branding zorgt voor een dromerige waas die de kustlijn en de kliffen in de verte op een melancholieke manier versluiert. Laat mij hier maar zitten denk ik, met natte wangen en kleverig van het zoute water, maar de wandeling lokt ons verder langs okerkleurige rotspartijen naar nieuwe vergezichten.

Op nog zeker een uur lopen vanaf het dorp Arrifana, zien we op een in zee uitstekende klif oude vissershutten staan, met daaronder een gammele houten steiger en een omhoog getrokken bootje. De klif ziet er onbeschermd en winderig uit, waarom zou je hier bij deze rotsinham met golven die metershoog kunnen worden, je bootje laten zakken?  Iedere visser weet dat juist hier in door de golven zuurstofrijk water, veel vis zit, verscholen tussen de rotsen. Als je hier je bootje laat zakken ligt het direct in diep water waar zeebaars, brasem en inktvis gevangen kan worden. Dat is een stuk effectiever dan vanaf een zanderige baai veel verder de zee op te moeten varen.

In de oude vissershutten werden de netten en ander visgerei opgeslagen, ook konden de vissers er schuilen om gunstig weer af te wachten. Na de vangst werden met een touw en katrol eerst de manden met vis en daarna de boot omhoog getakeld. De vissers zelf klommen omhoog via in de rots uitgehakte treden of  zoals hier met een houten ladder. Een visser leerde als kind al waar je je voet moet neerzetten, hoe je je gewicht verdeelt en welke rots glad wordt bij nat weer. Doodeng maar voor hun dagelijkse kost.

De vis werd daarna in rieten manden of houten kisten op de rug van een ezel gebonden, en over de rotsige paden naar het dorp gebracht. Wandelend over de smalle richels langs steile afgronden, groeit mijn respect voor de vissers-gemeenschap die op sommige plaatsen langs de kust nog springlevend is.

De volgende dag doen we het iets rustiger aan en wandelen we van Praia Amado, favoriet bij surfers maar nu nog even niet, naar Praia Murracao, waar het nog stiller is. Vooral dat laatste strand heeft heel bijzondere stenen in allerlei kleuren. We doen nog even een poging een heuvel te beklimmen voor een uitzicht op beide stranden, maar vinden het al gauw welletjes. Het is tijd voor een koud biertje bij de Kar.